ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Καιρός για «Παρέλαση»

 

Η παρέλαση, ένα τόσο συνηθισμένο γεγονός έγινε από την πένα της Λούλας Αναγνωστάκη, ένα κομμάτι Ιστορίας, που δεν περιορίζεται σε κανέναν τόπο και κανένα χρόνο.

 

Η παρέλαση, ένα τόσο συνηθισμένο γεγονός έγινε από την πένα της Λούλας Αναγνωστάκη, ένα κομμάτι Ιστορίας, που δεν περιορίζεται σε κανέναν τόπο και κανένα χρόνο.

Η «Παρέλαση» έτσι όπως της αποτυπώνει στο θεατρικό της έργο η συγγραφέας, καταφέρνει μέσα από τη σχέση δύο αδελφών, του Αρη και της Ζωής, και την αναμονή τους να δουν την παρέλαση από το παράθυρο, να σκιαγραφήσει τον κόσμο και τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτόν. Ο Ενκε Φεζολάρι τη διάλεξε για να ασχοληθεί για πρώτη φορά με τη σκηνοθεσία. Ο τριαντάχρονος, σήμερα, ηθοποιός, που ήρθε από την Αλβανία στην Ελλάδα πριν από δέκα οκτώ χρόνια, συνεχίζει την πορεία του στο θέατρο, επιβεβαιώνοντας ότι έχει και παρόν και μέλλον.

 

 

«Διάλεξα την “Παρέλαση” γιατί είναι ένα έργο που μου επέτρεψε να μιλήσω για κάποια πράγματα που θέλω. Εργο με πολιτικό και συμβολικό στοιχείο, έργο που ταιριάζει στην εποχή μας. Προσωπικά μου θυμίζει πολλά, είναι πολύ βιωματικό. Μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια στην Αλβανία με την αδελφή μου, όταν μέναμε μόνοι στο σπίτι (σ.σ. σήμερα η αδελφή του, που έχει σπουδάσει οικονομικά, ζει και εργάζεται στο Τορόντο του Καναδά αναζητώντας μια καλύτερη ζωή). Παραπέμπει σε όλο αυτό το ταραχώδες τοπίο της παρέλασης», και συμπληρώνει ότι στην πραγματοποίηση αυτής της δουλειάς καθοριστικός ήταν ο ρόλος του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, με τον οποίο είχαν συνεργασθεί από την εποχή της παράστασης «Ενας στους δέκα».

 

«Λατρεύω την Αναγνωστάκη. Τη θεωρώ σπουδαία συγγραφέα. Οσο δεν για την “Παρέλαση” θα έλεγα ότι ταιριάζει πολύ περισσότερο σε εποχές σαν τη δική μας, παρά σε εποχές ευημερίας», λέει ο Ενκε Φεζολάρι που απολαμβάνει την προετοιμασία της δουλειάς _μια συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με το Θέατρο της Αλήθειας_ μαζί με όλη την ομάδα των συνεργατών και τους δύο ηθοποιούς, τον Μάνο Καρατζογιάννη και τη Βασιλική Τρουφάκου. «Οταν συνάντησα τη Λούλα Αναγνωστάκη και μου έδωσε το έργο, μου κόπηκαν τα πόδια… Ηταν σαν να το είχα ήδη σκηνοθετήσει. Ενοιωθα σαν μου έδινε ο Ο΄Νιλ να σκηνοθετήσω έργο του στην Αμερική».

 

Οταν η κουβέντα περνά στο σήμερα και στην ελληνική πραγματικότητα, ο Ενκε Φεζολάρι, προσγειώνεται απότομα: «Επιστρέφω στην Αλβανία του ΄92», λέει. «Τι να σου πω; Μου θυμίζει τις εποχές που πρωτοήρθαμε στην Ελλάδα…. Ακριβώς αυτά λέγαμε με τη μάνα μου τις προάλλες, ότι θα ζήσουμε μια δεύτερη Αλβανία. Την απέλυσαν από το Εθνικό Θέατρο την περασμένη εβδομάδα, ήταν συμβασιούχος και δούλευε ως καθαρίστρια τα πέντε τελευταία χρόνια….». Κι όμως: «Παρ΄όλες τις αντιξοότητες κάνω τέχνη, κάνω θέατρο στον τόπο που το γέννησε. Για μένα η Ελλάδα είναι η χώρα όπου πραγματοποιώ τα όνειρά μου (σ.σ. κι ας κάνει ξανά και ξανά τα χαρτιά του, κι ας περιμένει ακόμα, μετά από δέκα οκτώ χρόνια την ιθαγένεια). Είναι η δική μου κοντινή Αμερική… Και θα συνεχίσω. Με κόπο και ιδρώτα τα έχω καταφέρει ως τώρα και θα συνεχίσω. Νομίζω ότι όλοι οι έλληνες θα βρουν τη δύναμη και θα τα καταφέρουν…. Η κρίση θα γεννήσει πράγματα, θα φέρει πίσω την ουσία. Οπως στην Κατοχή, όταν ο Κουν ανέβαζε Τενεσί Ουίλιαμς…»./tobhma.gr

 

Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΑΡΘΡΑ

Νέα, ειδήσεις για την Αλβανία και τους Αλβανούς στην Ελλάδα. Μεταναστευτικά νέα, ιθαγένεια, πολιτογράφηση, κώδικας μετανάστευσης, επικαιρότητα, Ελλάδα

To Top