ΑΛΒΑΝΙΑ

Αλβανία, Ελλάδα και λόγια που πληγώνουν

Αλβανία, Ελλάδα και λόγια που πληγώνουν

Γράφει για το  Albanians.gr  η Fjoralba Miraka

    Κι ενώ τα social media ασταμάτητα κάνουν λόγο για την υπόθεση των επτά νεοσύλλεκτων στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων, Μεσολόγγι, δεν το είχα σκοπό να ασχοληθώ με το θέμα αυτό παραπάνω απ’όσο του αξίζει. Βλέποντας όμως τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών σε συνάρτηση με τις αντιδράσεις Αλβανών, Ελλήνων, κυβερνήσεων, φίλων και γνωστών δεν μπορώ παρά να μιλήσω ανοιχτά. Κι αυτό όχι από αλαζονεία πως εγώ θα σας πω κάτι που εσείς δεν γνωρίζετε, αλλά περισσότερο γιατί νιώθω πικραμένη, απογοητευμένη, συντεντριμμένη και θυμωμένη τόσο με τις διαστάσεις του γεγονότος όσο και με τις αντιδράσεις που έχει προξενήσει και φυσικά με το γεγονός ότι καμία από τις δυο χώρες δεν έχει καταφέρει να δώσει μια σωστή και σαφή απάντηση και λύση.

    Δεν θα σας πω το δικό μου παραμύθι πώς ήρθα στην Ελλάδα, πώς μεγάλωσα στην Ελλάδα και πώς τελικά η Ελλάδα με αγάπησε και το ίδιο την αγάπησα και εγώ. Θα σας πω όμως πως στα 20 χρόνια της ζωής μου στην Ελλάδα έχω συνειδητοποιήσει πως οι δυο λαοί αυτοί είναι περισσότερο όμοιοι παρά διαφορετικοί.

Η Αλβανία και η Ελλάδα είναι δυο γειτονικές χώρες που εκτός από τα σύνορά τους μοιράζονται και μια κοινή ταυτότητα συντηρητισμού, μια βαθειά επιθυμία να υπερασπίζονται πατρίδα και οικογένεια, μια κοινή μοίρα υποταγής στον τουρκικό ζυγό επι 500 και 400 χρόνια αντίστοιχα, και την εμπειρία της χούντας και του κομμουνισμού αντίστοιχα. Η δε Αλβανία είναι μια χώρα που ακόμα κουβαλά τα ίχνη του κομμουνισμού σε όλες τις πτυχές τις κοινωνίας της. Αυτό όμως που τις δένει πιο πολύ απ’όλα είναι η σχέση τους τα τελευταία 30 και χρόνια στα οποία η Ελλάδα δέχτηκε αριθμό μεταναστών από την γειτονική χώρα, άνοιξε τις πόρτες της, και μεγάλωσε παιδιά με αλβανική καταγωγή οσάν δικά της.

Ένα από αυτά υπήρξα και εγώ. Και θέλω να πιστεύω πως στο πίσω μέρος του μυαλού τους οι Έλληνες όντως ήθελαν να ανοιξουν τις πόρτες τους σκεπτόμενοι πως πριν από κείνους άλλες χώρες άνοιξαν τις δικές τους πόρτες για τους Έλληνες σε προηγούμενα έτη. Η ταυτότητα του μετανάστη είναι κοινή στο ανθρώπινο είδος, όχι μόνο στους Αλβανούς και Έλληνες.

    Το θλιβερό της υπόθεσης είναι πως αποδεικνύεται ακράδαντα πως αυτή η σχέση εύκολα ξεχνιέται σε καιρούς κόντρας, όπως η πρόσφατη με το περιστατικό των Ελλήνων φαντάρων αλβανικής καταγωγής. Ομολογώ μου έκαναν φοβερή εντύπωση πολλά από αυτή την υπόθεση, ένα εκ των οποίων είναι το γεγονός ότι δεν εξετάστηκε εξ’αρχής η αιτία και ο σκοπός της πράξης τους, ενώ σύντομα έτρεξαν να αποφασίσουν για την τιμωρία τους.

Ένα δεύτερο εξ ίσου ενδιαφέρον γεγονός είναι η επέλαση κακόβουλων, φθονερών, υβριστικών απαντήσεων τόσο από Έλληνες πολίτες όσο και από Αλβανούς. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει τόσο εμφανής η απέχθεια προς τον ξένο και η αγανάκτηση του ξένου προς αυτήν – ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ζούμε αυτή την εξέλιξη εν μέσω μιας κρίσης του δυτικοευρωπαικού κόσμου ενόψει της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη (βλέπε π.χ Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ελλάδα και φυσικά από την άλλη άκρη του ωκεανού την Αμερική του Trump).

 Αν μη τι άλλο, θα περίμενε κανείς να δει στον τόπο που γέννησε τον διάλογο και τη δημοκρατία μια συζήτηση που να αποσκοπεί στην επίλυση της ‘παρεξήγησης’ και όχι στην αυτόματη καταδίκη της ανάρμοστης πράξης. Και εδώ θα ήθελα να σταθώ για λίγο καθώς υπάρχουν δυο αλληλένδετα σημεία άξια αναφοράς.

 

    Στην συγκεκριμένη περίσταση πιστεύω δεν βοηθάει, δεν έχει καμία απολύτως σημασία και δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό το να μιλήσει κανείς για εθνικισμό και ρατσισμό στην Ελλάδα: σας προκαλώ να μου πείτε μία μόνο χώρα στην οποία δεν συναντά κανείς αυτά τα δυο στοιχεία! Ο εθνικισμός είναι το ίδιο, παντού. Στην εν λόγω υπόθεση, θεωρώ οι αντιδράσεις δεν είναι τόσο θέμα ρατσισμού κατ’αποκλειστικότητα όσο θέμα εθνικής υπερηφάνειας (και εδώ σας προκαλώ να μου πείτε μία μόνο χώρα η οποία δεν έχει και αυτό το στοιχείο!). Να λοιπόν ένα ακόμα κοινό χαρακτηριστικό των δυο χωρών: η περηφάνια για το έθνος και ο εθνικισμός που κατα περίσταση καταβάλλει τις κοινωνίες μας όταν αυτή η υπερηφάνεια μεταφράζεται σε άλογο συναίσθημα.

Η ανάρμοστη πράξη λοιπόν πυροδότησε ένα κύμα αντιδράσεων από την ελληνική κοινωνία καθώς φάνηκε να θίγει αυτή την ένοια της εθνικής ταυτότητας και υπερηφάνειας. Σωστά φάνηκε. Και σας προκαλώ να μου πείτε με απόλυτη σιγουριά πως η αλβανική κοινωνία δεν θα είχε αντιδράσει ομοίως σε παρόμοιο περιστατικό μέσα στα δικά της εδάφη.

    Από την άλλη, βέβαια, έχουμε την αντίδραση της αλβανικής κοινότητας στην Ελλάδα: άνθρωποι σαν εμένα που άλλη πατρίδα δεν γνώρισαν παρά μόνο την Ελλάδα και που η ταυτότητά τους δεν ορίζεται ως Έλλην ή Αλβανή αλλά μια μίξη των δυο. Στην φωτογραφία αυτή βλέπω τον εαυτό μου, βλέπω ανθρώπους νεαρής ηλικίας που – ίσως αυθαίρετα και παράδοξα, χωρίς πολλή σκέψη και χωρίς απότερες βλέψεις ίσως – να βρήκαν αυτόν τον τρόπο να παρουσιάσουν στον κόσμο την διπλή αυτή ταυτότητα. Ίσως αυτός να είναι ο τρόπος που προσεγγίζουν και διαπραγματεύονται την διπλή τους ταυτότητα. Δεν είναι αυτό η δικαιολογία τους, αυτό είναι μια εικασία. Και φυσικά μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε διότι όπως προείπα δεν δόθηκαν αιτία και σκοπός της πράξης. Είναι ενδιαφέρον όμως να δούμε πως παρουσιάζεται στα μάτια των μεν και των δεν αντίστοιχα η εικόνα αυτή: προδοσία στα μάτια των Ελλήνων, αγάπη για τις 2 πατρίδες στα μάτια των Αλβανών. Ωστόσο, κανείς δεν μπαίνει στη θέση του άλλου ούτως ώστε να υπάρξει μια κοινή βάση για την έναρξη κοινής συζήτησης και πράξης. Και κανείς ως τώρα δεν έχει αναφερθεί στο πως αυτή η πράξη, σε τελική ανάλυση, μοιάζει με αυτές άλλων συνανθρώπων ίδιας διπλής καταγωγής που απολαμβάνουν και πανηγυρίζουν τους θριάμβους τους και τις νίκες τους δημόσια αγκαλιάζοντας τις δυο σημαίες – βλέπε το πρόσφατο παράδειγμα του Florian Markou ο οποίος πανηγύρισε τη νίκη του ως παγκόσμιος νικητής της WKF  κρατώντας αγκαλιά την αλβανική και ελληνική σημαία .

florian marku

florian marku

 

Είναι λοιπόν ανεύθυνο, υποκριτικό και καθόλου δίκαιο, να πω το λιγότερο, να βγάζουμε αρνητικά συμπεράσματα βιαστικά και γενικευμένα (‘δεν σεβάστηκαν ποτέ τη χώρα μας, την πατρίδα μας, τους ανοίξαμε τις πόρτες μας και κοίτα πώς το ανταποδίδουν) στην μια περίπτωση όταν σαφώς υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που αποδεικνύουν το αντίθετο. Αναρωτιέμαι άραγε γιατί μια ανεύθυνη πράξη να είναι αρκετή για την καταδίκη μιας κοινωνικής ολόκληρης ομάδας ενώ μια υπεύθυνη πράξη δεν είναι αρκετή να την σώσει! Θα έπρεπε να σκεφτούμε πως το καλό και το κακό δεν ακυρώνουν το ένα το άλλο, αλλά τις περισσότερες φορές απλά συνυπάρχουν.

    Και τέλος, έχουμε 2 κυβερνήσεις που είναι ανίκανες να πάρουν το γεγονός σοβαρά και να συνδιαλλεγούν και να αποφασίσουν εξ’αρχής για την κατάλληλη τιμωρία της ανάρμοστης πράξης. Νιώθω ντροπή που η Αλβανική κυβέρνηση δεν έδειξε το κατάλληλο ήθος, την κατάλληλη πυγμή και το απαραίτητο θάρρος να πάρει την ευθύνη όπως αρμόζει σε ένα κράτος που φιλοδοξεί να ονομάζεται ευρωπαϊκό κράτος.

Έχασε μια ευκαιρία να αποδείξει γιατί αξίζει να γίνει ένα με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, και μάλιστα έχασε μια χρυσή ευκαιρία να αποδείξει στους υπηκόους της αλλά και στην γειτονική της χώρα τις αρχές που διέπουν την εθνική μας ταυτότητα. Φαντάζομαι αυτό είναι το κόστος που ένας λαός πληρώνει όταν δεν έχει τους κατάλληλους ηγέτες.

    Το ίδιο όμως ισχύει και για την ελληνική πλευρά. Νιώθω θυμό και απογοήτευση που η Ελλάδα του σήμερα παίρνει τα εύσημα για τις πράξεις και τις διδαχές των αρχαίων υμών προγόνων αλλά δύσκολα πορεύεται με βάση αυτά. Με απογοητεύει που η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι τόσο ακριβοδίκαιη όσο θέλει να πιστεύει.

Η αρχική προτεινόμενη τιμωρία με απέλαση και 5 χρόνια φυλάκιση φαντάζει δυσανάλογη του ‘εγκλήματος’ στα μάτια πολλών. Και νιώθω πίκρα που κρίθηκε η ανάρμοστη αυτή πράξη άξια τέτοιας βάναυσης τιμωρίας όταν την ίδια στιγμή βλέπουμε μια Ελλάδα να καταρρέει μπροστά στη διαπλοκή, στη διαφθορά, στο έγκλημα – τα οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα μας στην ταπείνωση και στον εξευτελισμό – χωρίς αυτά να τιμωρούνται με αντίστοιχο φθόνο και αυστηρότητα. Δεν είναι λοιπόν άξιον απορίας το γεγονός ότι νιώθουμε την αντιμετώπιση αυτών των φαντάρων ανισόρροπη δεδομένου ότι οι τυχάρπαστοι, αναλφάβητοι και απαίδευτοι, οι πραγματικοί προδότες με σκοπιμότητες και συμφέροντα ακόμα κυβερνούν την Ελλάδα μας χωρίς κανείς να καταδικάζει τις δικές τους πράξεις και πρακτικές εξίσου αυστηρά. Αυτό κι αν χρίζει υψίστης προσοχής!

Φαντάζομαι και πάλι ισχύει ότι αυτό είναι το κόστος που ένας λαός πληρώνει όταν δεν έχει τους κατάλληλους ηγέτες. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι μια χώρα δεν χρειάζεται σωστούς πολιτικούς αλλά πρωτίστως σωστούς πολίτες, και δυστυχώς Αλβανία και Ελλάδα ακόμα δεν έχουν κανένα από τα δύο στην πλειοψηφία τους. Ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό κοινό χαρακτηριστικό των δύω χωρών εν τέλει.

 

    Εν κατακλείδι, θα ήθελα να κλείσω με κάτι που ο σύντροφός μου ελληνικής καταγωγής μου υπενθύμισε πρόσφατα, και είναι ομολογώ μεγάλη ανακούφιση να ξέρω πως άνθρωποι όμοιοί του υπάρχουν εκεί έξω και προσπαθούν να φέρουν την ισορροπία με λογικά και σταθερά επιχειρήματα: Όσο σκοτεινά και απαισιόδοξα κι αν φαίνεται η κατάσταση αυτή τη στιγμή, δεν πρέπει να παύουμε να μιλάμε ανοιχτά, συλλογικά, και υπεύθυνα, να προσπαθούμε να μιλήσουμε στους διπλανούς μας, στους απέναντί μας, και στους πολύ μακρυά μας για την συλλογική ευθύνη που έχουμε να είμαστε υπεύθυνοι, δίκαιοι, και πάνω από όλα αληθινοί. Ουδείς υπήρξε αλάνθαστος και ουδείς υπήρξε τέλειος – ο αναμάρτητος  πρώτος τον λίθον βαλέτω !  Με διάλογο όλα βρίσκουν την φυσιολογική τους ροή, αντίθετα με κακία, φθόνο και παρωπίδες κανείς δεν βρήκε το φως.

 

Η Fjoralba Miraka είναι υποψήφια Διδάκτορας στο τμήμα Media, Culture and Language του  πανεπιστημίου Roehampton στο Λονδίνο, με προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεσσαλονίκη στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και στο τμήμα Αμερικανικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού αντίστοιχα. Παρουσιάζει την έρευνά της σε διεθνή συνέδρια και ασχολείται με την συγγραφή. Γεννήθηκε στην Αλβανία το 1987 και έζησε στην Ελλάδα από το 1996 έως τον Δεκέμβρη του 2014 από τότε  κατοικεί μόνιμα στην Αγγλία με τον σύντροφό της Γεώργιο.

https://www.linkedin.com/in/fjoralba-miraka-90a1a076

 

ΣΧΟΛΙΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

To Top